Προσευχές Αυτοτελείς

1. Ἡ ἐπιμονή εἰς τήν προσευχήν.

”Ὑπομέμων ὑπέμεινα τόν Κύριον καί προσέσχε μοι καί εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου” (Ψαλ. λθ΄ 2).

Οὐδέν ὠφελιμώτερον τῷ ἀνθρώπῳ, Κύριέ μου, ὡς τό προσμένειν καί προσδοκᾶν Σέ τόν ἀγαθόν καί παντοδύναμον Κύριον ἐν πάσαις ταῖς ψυχικαῖς καί σωματικαῖς αὐτοῦ ἀσθενείαις, διότι ὁ προσμένων καί ἀπεκδεχόμενος τήν Σήν ἀρωγήν καί ἀντίληψιν οὐ καταισχυνθήσεται, ὅτι τό πλῆθος τῆς σῆς χρηστότητος χορηγήσει αὐτῷ πᾶν καλόν καί ἀγαθόν. Τήν δέ ἐπιμονήν ταύτην σύ αὐτός νομοθετεῖς ἡμῖν, Κύριέ μου, διά τῆς παραβολῆς τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας καί διά τοῦ πορευομένου μεσονύκτιον εἰς τόν οἶκον τοῦ φίλου αὐτοῦ πρός ζήτησιν ἄρτων. Διδάσκεις δέ ἡμᾶς δι’ αὐτῶν σαφῶς καί λογικῶς, ὅτι πᾶς ὁ ἐπιμένων καί μή ἀπαυδῶν ἐν τῇ πρός σέ αἰτήσει, ἐξάπαντος λήψεται τό αἰτούμενον. Κἀγώ, Κύριέ μου, ἐν τοῖς λόγοις σου προσέχων νοῶ ὅτι οὕτως ἔχει ἡ ἀλήθεια, διότι εἰ ἄνθρωπος ἄσπλαγχνος καί ἄδικος σέ μή φοβούμενος καί ἄνθρωπον μή ἐντρεπόμενος, ἐπήκουσε χήρας γυναικός ἐκλιπαρούσης, πόσῳ μᾶλλον σύ ὁ ἀγαθός, ὁ εὔσπλαγχνος καί πολυέλεος, ἐπακούσεις ἐκείνου, ὑπέρ οὗ καί τό τίμιόν σου αἷμα ἔχυσας; Ἐκ τούτων, Κύριέ μου, κατανοῶ πόσον ἀνόητος καί ὀλιγόπιστός εἰμι μή ζητῶν τήν ἰατρείαν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μου ἐκ σοῦ τοῦ παναγάθου καί παντοδυνάμου Κυρίου μου. Ἀλλ’ ἀναζητῶν, Κύριέ μου, τήν αἰτίαν τῆς τοιαύτης μου ἀπιστίας, εὑρίσκω ὅτι αὕτη ἐστίν ἡ περί σοῦ ἄγνοιά μου, ἡ ἐπήρεια τοῦ ἀνθρωποκτόνου Σατανᾶ καί ἡ προσκόλλησις τῆς ψυχῆς μου εἰς τόν κόσμον, τῶν ὁποίων τήν ἐξάλειψιν ἐδιδάχθην ἐκ πείρας ὅτι ἀδυνατῶ ποιῆσαι αὐτός ἀφ’ ἑαυτοῦ. Διά τοῦτο δέομαι καί καθικετεύω σέ τόν παντοδύναμον καί πανεύσπλαγχνον Κύριόν μου, ὅπως ἐπίδης ἐπί τήν ἀσθένειαν καί κάκωσιν τῆς ψυχῆς μου· μνήσθητι τοῦ πλάσματός σου ὑπέρ οὗ σφόδρα ἐπόνεσας καί ἤλγησας· μή με ἐγκαταλίπης ἐν χερσί τοῦ δίκην λέοντος ὠρυομένου, ζητοῦντος ὅπως με καταπίῃ· ἔξελε ἐκ τῆς διανοίας μου τήν σκοτίζουσάν με ἀχλύν καί καταύγασόν με ταῖς ἀκτῖσι τοῦ ὑπερφυσικοῦ σου φωτός, ὅπως ἴδω καί κατανοήσω σέ τόν οὐρανοῦ καί γῆς ποιητήν, τόν αὐτόκαλον Λόγον τοῦ προανάρχου Πατρός, τό ἐντρύφημα καί ἀγαλλίαμα πάσης λογικῆς φύσεως οὐρανίας τε καί ἐπιγείου· ἕλκυσόν με εἰς τήν σήν θεωρίαν καί ἀγάπην, ὅπως γευθείς τῆς ὡραιότητός σου καί τῆς γλυκύτητος προσκολληθῶ σοί τῷ Θεῷ μου καί Σωτῆρι. Δέομαί σου, Κύριε, ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας κατατροπῶσαι ἐν ἐμοί καί καταισχῦναι τόν ἀποστάτην καί ἐπίβουλον τοῦ ἀνθρωπίνου γένους Διάβολον·δίδαξόν με τάς ἐπιβουλάς αὐτοῦ καί τάς ἐνέδρας καί χορήγησόν μοι τόν θυμόν καί τήν δύναμιν, δι’ ὧν θά κατανικηθῇ αἰσχρῶς καί ἀτίμως· δός τῇ ψυχῇ μου ἀνδρείαν καί ἰσχύν, ὅπως γνωρίσῃς μοι τήν ἀδυναμίαν καί ἀθλιότητα τοῦ κόσμου, διότι ψευδῶς φρονῶ περί αὐτοῦ καί δέδοικα καί τρέμω αὐτόν, ὡς δυνάμενον κακοποιῆσαί με· ἀποκάλυψον τούς ἐσωτερικούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μου, ὅπως ἐννοήσω καλῶς ὅτι ὁ κόσμος οὔτε ὠφελῆσαί με δύναται οὔτε κακοποιῆσαι. Ἱκετεύω σε περί τῆς τοιαύτης γνώσεως, Κύριέ μου, διότι ἡ ψυχή μου προσκεκόλληται ἐπί τῶν ἀνθρώπων καί ἐξαρτῶ λεληθότως τήν εὐδαιμονίαν μου καί κακοδαιμονίαν ἐξ αὐτῶν· ἐμφάνισον Σεαυτόν τῆ ψυχῇ μου, ὅπως νοήσῃ καθαρῶς καί πιστεύσῃ ἀδιστάκτως, ὅτι μόνος σύ δύνασαι τιμωρῆσαι τόν ἄνθρωπον τιμωρίαν πραγματικήν καί αἰωνίαν, καί μόνος σύ δύνασαι καταστῆσαι αὐτόν μακάριόν τε καί εὐδαίμονα. Ναί, πανάγαθε Κύριε, εἰσάκουσόν μου δεομένου σου καί κραταίωσον τήν ψυχήν μου, ὅπως ἐγκαρτερῇ καί περιμένῃ σε μετά προθυμίας πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου. Γένοιτο.

2. Αἴτησις καθαρότητος.

”Ἀπόστρεψον τούς ὀφθαλμούς μου τοῦ μή ἰδεῖν ματαιότητα, ἐν τῇ ὁδῷ σου ζῆσόν με” (Ψαλμ. ριη΄37)

Ἀγαθέ καί πολυέλεε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὁ συμπαθής καί ἀνεξίκακος, ὁ καθαρώτατος καί ἄμωμος, ὁ τά ἀνιαρώτατα τῶν παθῶν διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ὑποστάς, ὁ εἰσακούων κἀμοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ συνεχομένου ὑπό τῆς φθοροποιοῦ καί θανατηφόρου φύσεως τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, καί λῦσόν με ἐκ τῶν ἀλύτων τούτων δεσμῶν τοῦ ἀνθρωποκτόνου Σατανᾶ, ἵνα ἐλευθερωθείς δουλεύσω σοι τῷ Ποιητῇ μου καί Σωτῆρι ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας. Ἐξελοῦ με, κατά τό πολύ ἔλεός σου, τῆς ἐλεεινῆς καί κοκοδαίμονος ταύτης καταστάσεως, ὅπως μή διέρχωμαι τόν βίον θλιβόμενος καί λυπούμενος διά τήν ἀπό σοῦ ἀπομάκρυνσίν μου. Οἶδα γάρ ὅτι ἐφ’ ὅσον τά πάθη ταῦτα ἐν τῇ ψυχῇ μου ἐμφωλεύουσιν, ἀδύνατόν ἐστι συνεῖναί με μετά σοῦ καί συνεφραίνεσθαι καί χαίρειν τήν ἄρρητον ἐκείνην εὐφροσύνην καί χαράν, ἥν χαίρουσιν οἱ ἄμωμοι καί καθαροί. Δέομαι οὖν σου, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, ὅπως μή παρίδῃς ἄνθρωπον καί λιμώττοντα καί ἀλγοῦντα καί παρά σοῦ βοήθειαν αἰτοῦντα· σύ γάρ γινώσκεις τά τραύματα καί τούς μώλωπας τούς ἐκ τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως προσγενομένους μοι καί ὧν ἕνεκα ἤδη καθίσταμαι ἀνίκανος ἐνατενίσαι μετά παρρησίας καί θάρρους πρός σέ τόν ἁγνόν καί ἅγιον. Εἶδον, πολυέραστε Κύριε, καί νῦν ὁρῶ τήν φύσιν μου ὅλως προσηλωμένην τῇ σκιᾷ καί τῇ ματαιότητι, καί ὅτι οὐ δύναμαι ἀπ’ ἐμαυτοῦ ἐκσπάσασθαι αὐτήν τῆς ὀλλυούσης ταύτης καταστάσεως· ἐν σοί ὅθεν μόνῳ ἐναπόκειται ἡ ἀπελευθέρωσίς μου ἐκ τῆς τοιαύτης τυραννίδος, καί ἡ ἀποστροφή τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐκ τῶν ἀπατηλῶν τοῦ κόσμου θελγήτρων. Διότι ἐάν μή σύ διανοίξῃς τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μου καί δείξῃς αὐτῇ τό βάραθρον εἰς ὅ ἐμπίπτει ὁ τῇ ματαιότητι προσκεκολλημένος, οὐδέποτε δυνήσεται αὕτη ἀποστραφῆναι καί μισῆσαι αὐτήν· τό γάρ ἐκ τῆς ματαιότητος θέλγητρον ἐπισκοτίζει αὐτήν καί οἴεται εὐδαιμονεῖν προσέχουσα τῇ ματαιότητι. Ἄρα μόνη ἡ σή ἀντίληψις δύναται φωτίσαι τήν ἐσκοτισμένην ψυχήν μου καί φωτίσασα ὁδηγῆσαι αὐτήν εἰς τό θέλημά σου τό ζωοπάροχον. Ἀλλά τήν ἀδυναμίαν, ἥν ἐγώ αἰσθάνομαι ἤδη εἰς τό ἀποστραφῆναι καί μισῆσαι τήν ἁμαρτίαν, ἐβεβαίωσας πρότερον σύ διά τοῦ ἁγίου σου στόματος λέγων, ”χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν”. Διά τοῦτο οὐ παύομαι ζητῶν ἐκ σοῦ τόν καθαρισμόν τῆς καρδίας μου τῆς ἀκαθάρτου, τόν φωτισμόν τῆς διανοίας μου τῆς ἀνοήτου καί τήν θέλησιν καί ἰσχύν τῆς ἀδρανοῦς βουλήσεώς μου καί δυνάμεως.

3. Προσκύνησις τοῦ Προσκυνητοῦ.

”Ὑψοῦτε Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν καί προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν Αὐτοῦ, ὅτι ἅγιός ἐστιν” (Ψαλμ. η΄ 5)

Αἰνῶ, εὐλογῶ καί ὑπερυψῶ σε, Κύριέ μου Ἰησοῦ, ὅτι τέλειος καί ἀνενδεής ὤν Θεός, ἐγένου διά τήν ἐμήν σωτηρίαν καί τέλειος ἄνθρωπος. Ὑμνῶ σε, τιμῶ καί δοξάζω, ὅτι διά τήν ἐμήν ὕψωσιν ἐταπείνωσας σεαυτόν μέχρι θανάτου. Σέβομαι, προσκυνῶ καί λατρεύω σέ τόν οὐρανοῦ καί γῆς ποιητήν, ὅτι ἔπαθες δι’ ἐμέ τόν ἄθλιον καί ἐνδεῆ. Γονυπετῶ, Κύριέ μου Ἰησοῦ, ἐνώπιον τοῦ ὑποποδίου τῶν ποδῶν σου, τοῦ τιμίου σου λέγω Σταυροῦ, καί προσφέρω σοι ἐκ βάθους τῆς καρδίας μου τήν ἁγνήν εὐγνωμοσύνην καί εὐχαριστίαν, ὅτι ἐν αὐτῷ προσηλώθης καί παρέδωκας τῷ πνεῦμα σου, ἵνα ἐλευθερώσῃς καί ζωοποιήσῃς ἐμέ ὑπό τοῦ διαβόλου δεσμευθέντα, καί ἀποθανόντα ἐκ τοῦ δηλητηρίου τῆς ἁμαρτίας. Προσπίτω σοι ὅθεν ἔνδακρυς ἐν αὐτῷ καί κατασπάζομαι νοερῶς τούς ἀχράντους σου πόδας, τούς καθῃμαγμένους ἐκ τῶν πληγῶν τῶν ἥλων. Ποιῶ δέ τοῦτο μετά λύπης καί χαρᾶς. Μετά λύπης μέν, ὅτι ἤλγησας καί ἐπόνεσας ὡς οὐδείς ἄλλος ἐπί τῆς γῆς· μετά χαρᾶς δέ, ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ φοβεροῦ καί ὀδυνηροῦ πάθους προὐξένησας ἐν ἐμοί τήν ζωήν μετά τῆς εὐφροσύνης καί τῆς μακαριότητος. Προσψαύων δέ καί καταφιλῶν τά τραύματα καί τούς μώλωπας τῶν χειρῶν καί τῶν ποδῶν σου, δέομαι καί ποτνιῶμαι τήν πολλήν καί ἄμετρόν σου εὐσπλαγχνίαν, ὅπως ἐπίδῃ ἐπί τήν ψυχήν μου καί καθαρίσῃ αὐτήν ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος. Ναί, Κύριέ μου, ἐπάκουσόν μου καί μή παρίδης τό πλάσμα τῶν σῶν χειρῶν· μνήσθητι ὅτι ”ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου”. Μνήσθητι ὅτι φύσει ”εἰμί γῆ καί σποδός” καί ἐτραυματίσθην καιρίως καί θανασίμως ὑπό τοῦ ἀποστάτου διαβόλου. Μνήσθητι ὅτι ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ὠρύεται ὡς λέων ζητῶν καταπιεῖν με. Μή οὖν ἐγκαταλίπῃς με εἰς τούς ὄνυχας αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐξάρπασόν με καί ὀχύρωσόν με διά τοῦ Πνεύματός σου καί τῶν ἁγίων σου ἀγγέλων, ὅπως ἔσομαι κτῆμα σόν ἀναφαίρετον καί αἰώνιον, καταισχυνθῇ δέ καί ὁ ἐχθρός ὡς μή δυνηθείς ὑπερισχύσαι καί κατέχειν με. Κἀγώ δέ διαπαντός ἔσομαι εὐλογῶν σε, διηγούμενος τά θαυμάσιά σου τά μεγάλα καί θαυμαστά.

4. Προσκόλλησις εἰς τόν Πλάστην.

”Ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω Σου, ἐμοῦ δέ ἀντελάβετο ἡ δεξιά Σου (Ψαλμ. ξβ΄9)

Πεφιλημένε μοι Κύριε, ἀκούων τούς λόγους τούτους ἐξερχομένους ἐκ τῆς καρδίας τοῦ θείου Δαβίδ καταλαμβάνομαι ὑπό λύπης καί ἀθυμίας· διότι ὁρῶ τήν καρδίαν μου διατεθειμένην πρός σέ ὅλως ἀδιάφορον καί αὐχμῶσαν καί πρός τά κάτω, τά γήϊνα καί φθαρτά, προσκεκολλημένην. Ἀλλά καί ἡ λύπη αὕτη Κύριέ μου μικρά ἐστι λίαν καί διαλείπουσα, ὅτι ἡ γνῶσις, ἥν περί σοῦ ἔχω ἐλαχίστη τυγχάνει καί ἀμυδρά. Ἀλλ’ ἕως πότε, ἐρασμιώτατέ μοι Κύριε, ἡ κατάστασις αὕτη διαμενεῖ ἐν ἐμοί; ἕως πότε ἔσομαι τοιοῦτος οἷός εἰμι; Πάντες οἱ πατέρες μου κατενόησάν σε καί ἠγάπησάν σε, ἐγώ δέ στεροῦμαι ἀμφοτέρων· πάντες οἱ ἅγιοί σου ἠρνήθησαν τά πάντα καί προσεκολλήθησαν εἰς σέ μετά φόβου καί χαρᾶς· ἐγώ δέ ὁ ἄθλιος οὐδέν τοιοῦτον μέχρι τοῦ νῦν ἐδοκίμασα· ἐν πάσαις γάρ ταῖς περιστάσεσι καθ’ ἅς πρέπει ἀναφαίνεσθαί με ἀφωσιωμένον καί πεποιθότα εἰς σέ, ὁρῶ ἐμαυτόν ταραττόμενον καί σφόδρα ἐνδιαφερόμενον καί διά τά μηδαμινώτατα. Εὑρίσκομαι, Κύριέ μου, ἐν τῇ ἀθλίᾳ ταύτῃ καταστάσει, διότι ἀγνοῶ σέ, τό ὄντως ἀγαθόν, ἀγνοῶ σέ, τήν πηγήν τῆς ζωῆς καί τῆς δόξης, ἀγνοῶ σε, τόν ἀνεκτίμητον θησαυρόν, ὅστις οὐκ ἀνταλάσσεται δι’ ὅλων. Κυλίομαι κάτω ἐν τοῖς ἐφημέροις καί φθαρτοῖς ὡς ὁ σκώληξ ἐν τῇ κόπρῳ καί ὡς ὁ χοῖρος ἐν τῷ βορβόρῳ· διότι οὐ δύναμαι κατιδεῖν τό ἔκλαμπρον καί πλῆρες χαρίτων πρόσωπόν σου. Ἀνιῶμαι καί τήκομαι διά τά ἄξια περηφρονήσεως καί ἀποστροφῆς, διότι τυφλός τυγχάνει ὁ νοῦς μου καί ὁρᾶ τά φαινόμενα καί τά δοκοῦντα· τά δ’ ἀληθῆ καί πραγματικά οὐδόλως νοεῖ καί βλέπει. Ἐπεθύμουν σφόδρα, Λόγε μου, θεραπευθῆναι καί ἀπαλλαγῆναι ἐκ πάντων ὧν κατέχομαι κακῶν καί ὅλως ἀφοσιωθῆναι εἰς σέ καί κολληθῆναι ὀπίσω σου, ὅν τρόπον ἐκολλήθη καί ἡ ψυχή τοῦ θειοτάτου Δαβίδ. Ἀλλ’ αἱ ψευδεῖς δόξαι τῶν ἀνθρώπων, καί αἱ ἀφανεῖς παγίδες τοῦ διαβόλου κατέχουσί με αἰχμάλωτον καί δέσμιον. Ἐφίεμαι, Λόγε μου, κολληθῆναι ὀπίσω σου ἀναποσπάστως, ὡς ἐκολλήθη ὁ κατά πάντα μιμητής σου θεῖος Παῦλος, καί ἀναφωνεῖν μετ΄ αὐτοῦ ”τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ…;”, ἀλλ’ ἡ ἐν ἐμοί οἰκοῦσα ἁμαρτία φραγμός ἐστιν ἀνυπέρβλητος, κωλύων με ἐπιτυχεῖν τῆς ἐφέσεως. Ἱμειρόμην, Χριστέ μου, αἰχμαλωτισθῆναι καί τρωθῆναι ὑπό τῆς ἀγάπης σου, ὡς ἐτρώθη καί ᾐχμαλωτίσθη ἡ τεκοῦσά σε μήτηρ, ἀλλά τό περικαλύπτον με σκότος καί ἡ τῆς καρδίας μου ἀκαθαρσία ποιοῦσί με ψυχρόν καί νεκρόν. Ἀποσόβησον οὖν πάντα τά κωλύοντά με, ὅπως προσκολληθῶ ὅλος σοί, τῷ ποιητῇ μου καί πλάστῃ μου. Ἀμήν.

5. Ἡ θεία ἀντίληψις πρός δόξαν αὐτοῦ.

Μή ἡμῖν, Κύριε, μή ἡμῖν, ἀλλ’ ἤ τῷ ὀνόματί Σου δός δόξαν, ἐπί τῷ ἐλέει Σου καί τῇ ἀληθείᾳ Σου” (Ψαλμ. ριγ΄9)

Σοί μόνῳ, Κύριε, πρέπει ἡ τιμή καί ἡ δόξα, ἡ προσκύνησις καί ἡ λατρεία, ἐμοί δέ ἡ καταισχύνη καί τό ὄνειδος ὅτι σύ εἶ ὁ δίκαιος, ὀ ἅγιος καί ὁ ἄμωμος· ἐγώ δέ ὁ ἄδικος, ὁ βέβηλος καί ὁ ἀκάθαρτος. Σοί μόνῳ προσήκει ὁ ὕμνος καί ὁ αἶνος, διότι έν σοί μόνῳ ὑπάρχει πᾶν καλόν καί ἀγαθόν καί διά τοῦτο ἀκαταπαύστως ὑμνεῖσαι ὑπό τῶν Σεραφείμ διά τοῦ ”Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος κτλ.”. Μακάριος δέ τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖνος, ὅστις κατανοῶν τήν φύσιν σου τήν τελείαν καί ἀγαθήν ὑμνεῖ σε ὁμοίως τοῖς ἀγγέλοις· ἄγγελος γάρ ἐπουράνιος ὁ τοιοῦτος καθίσταται, καί ἐπί τῆς γῆς ὑπάρχων οὐράνιον ἔργον ἐπιτελεῖ καί ταῖς ἀγγελικαῖς δυνάμεσιν ἐξομοιοῦται. Τοιαύτην δέ ἰσάγγελον πολιτείαν βούλομαι κἀγώ, Κύριε, διάγειν καθ’ ὅλον τόν τῆς παροικίας μου χρόνον καί ἐπί τῆς γῆς ὑπάρχων βούλομαι συναυλίζεσθαι, διά τοῦ ὕμνου καί τῆς δοξολογίας, σοί τῷ ποιητῇ μου καί πλάστῃ, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου κλίνουσι γόνυ πάντες οἱ οὐράνιοι νόες.
Ἀλλά πρός ἐκτέλεσιν τούτου χρῄζω τῆς παρά σοῦ βοηθείας καί ἀντιλήψεως, ὅτι χωρίς σοῦ οὐδέν δύναμαι ποιῆσαι. Ἐλθέ οὖν, Δέσποτα Κύριε, καί ἀντιλαβοῦ μου κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καί τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξέγειρον καί κραταίωσον τήν ψυχήν μου, ἵνα δουλεύσω σοι μετά προθυμίας καί ἀγάπης πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου. Ἀποκατάστησον αὐτήν ἁγνήν καί καθαράν, ὅπως δοξολογῇ σε ἀεί μετά παρρησίας καί θάρρους. Ποίησον αὐτήν ὄργανον καί ἐργάτιδα τῆς βουλῆς σου τῆς ἀγαθῆς· καί ἁπλῷ λόγῳ ἐργάσθητι καί ἐν αὐτῇ τῇ σοφίᾳ σου καί τῇ δυνάμει σου, ἵνα καθ’ ὅλα φανῶ ἀρεστός ἐν ὀφθαλμοῖς σου, ὡς ἐφάνησαν πάντες οἱ ἐκλεκτοί σου ἅγιοι, διά δέ τῆς ἀντιλήψεως ταύτης καί τῆς ἀρωγῆς δώσῃς δόξαν τῷ ὀνόματί σου τῷ ἁγίῳ, ὅτι ἀποκαλυφθήσεται ἡ ἀγαθοσύνη σου καί τό ἔλεός σου καί αἰνέσουσί σε πάντες ἀπό μικροῦ ἕως μεγάλου.
Ἐπάκουσον οὖν, Κύριε, κἀμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί ἀναξίου δούλου σου, καί ἐλθέ εἰς τό σῶσαι τήν ἀθλίαν καί κεκακωμένην ψυχήν μου. Μνήσθητι ὅτι πλᾶσμα εἰμι σόν καί σέ ἀρχῆθεν ἐγνώρισα καί πρός τήν σήν μεγαλωσύνην ἔκλινα γόνυ, οὐ παύσομαι δέ καί παντί τῷ αἰῶνι τῷ παρόντι καί ἑπομένῳ αἰνεῖν καί δοξάζειν σε.

6. Ἐπίκλησις τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Θεοῦ.

”Ἰνατί (Κύριε) τό πρόσωπόν Σου ἀποστρέφεις; ἐπιλανθάνῃ τῆς πτωχείας ἡμῶν καί τῆς θλίψεως ἡμῶν; ὅτι ἐταπεινώθη εἰς χοῦν ἡ ψυχή ἡμῶν, ἐκολλήθη εἰς γῆν ἡ γαστήρ ἡμῶν” (Ψαλμ. μγ’ 25, 26).

Ἕως πότε, Κύριε, ἔσομαι τοιοῦτος οἶος νῦν εἰμι; Ἐξετάζων καί ἐρευνῶν τήν φύσιν τῆς ψυχῆς μου εὑρίσκω αὐτήν ἐναντίαν τῆς σῆς θελήσεως καί φύσεως· εὑρίσκω αὐτήν ὁμοίαν πρός τήν τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ὑπό τοῦ διαβόλου δηλητηριασθέντος· ὁρῶ αὐτήν ρέπουσαν πρός τά κάτω, τά γήϊνα καί τά φθαρτά, καί μή δυναμένην ἀνακύψαι πρός τά ἐπάνω, τά εὐγενῆ καί ὑψηλά. Βούλομαι ἀπαλλαγῆναι τῆς ἀποτροπαίου καί μυσαρᾶς ταύτης νόσου καί οὐ δύναμαι· γῆ γάρ εἰμι καί σποδός· λυποῦμαι καί ἀδημονῶ διά τά ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἐγειρόμενα πονηρά καί σατανικά αἰσθήματα, ἀλλ’ οὐ δύναμαι ἀπαλλαγῆναι. Πολλάκις ἐδόκουν ἠλευθερῶσθαι καί ἀπαλλάχθαι τοῦ κακοῦ, ἀλλ’ ἐκ τῶν περιστάσεων διεψεύσθην καί νῦν οἶδα σαφῶς ὅτι οὐκ ἔστιν ἐξ ἄλλου τινός τῶν κακῶν τούτων παῦλα, ἤ ἐκ σοῦ τοῦ δυναμένου πάντα. Πῶς γάρ ἄν ἄλλος πλήν σοῦ τοῦ δυναμένου πάντα, πῶς γάρ ἄν ἄλλος πλήν σοῦ φύσιν πονηράν καί στρεβλήν δύναιτο μεταβαλεῖν; Εἶ τοῦτο δυνατόν ἐτύγχανε, ματαία ἄν ἀπέβαινεν ἡ σή ἐνανθρώπησις, ματαία καί ἡ σταύρωσις, ματαία καί ἡ τοῦ παναγίου Πνεύματος κάθοδος. Ἀλλ’ οὐδέν τούτων ἄσκοπον καί μάταιον. Ἄρα διά σοῦ μόνου ἡ τῆς πονηρᾶς φύσεως μεταλλαγή καί ἀντικατάστασις καθίσταται δυνατή, οὐ δι’ ἄλλου τινός.
Ἀλλ’ εἰ ταῦτα, Δέσποτα Κύριε, οὕτως ἔχει, ἱνατί ἀποστρέφεις τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ; ἱνατί ἐπιλανθάνῃ τῆς πτωχείας μου καί τῆς θλίψεως;. Οὐχ ὁρᾷς ὅτι, σοῦ παρορῶντος καί ἀποστρεφομένου, ἀπολοῦμαι ὑπό τῆς φθοροποιοῦ νόσου; ὁρᾷς με θλιβόμενον καί τηκόμενον ἐκ τοῦ τῆς ἁμαρτίας ἰοῦ καί μή δυνάμενον ὑπηρετῆσαι τό θέλημά σου τό ἀγαθόν καί τέλειον. Βλέπεις ὅτι ἡ πονηρά φύσις, ἡ ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐν τῇ ψυχῇ μου ἐμφυτευθεῖσα, ὑπερισχύει καί οὐκ ἀφίησι τήν θέλησίν μου ποιῆσαι τό εὐθές ἐν ὀφθαλμοῖς σου. Διατί οὖν, διατί ἀφίνεις με ἔτι ἐν τῆ θλιβερᾶ ταύτῃ βασάνῳ; Διότι πάντως οὔκ εἰμι ἄξιος τῆς μεγάλης ταύτης χάριτος. Ἀλλά διά τοῦτο μάλιστα δοξασθήσεται καί ὑψωθήσεται τό σόν ὄνομα, ὅτι σώσεις ἀνάξιον καί οὐτιδανόν, οἷός εἰμι ἐγώ.
Ἐπίστρεψον οὖν, Κύριε, καί ἔπιδε ἐπί τήν ἀναξιότητά μου, ὅπως γίνω δοῦλός σου καί υἱός τῆς παιδίσκης σου καί δοξάσω σε ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου. Γένοιτο.

7. Ἡ ἀνάγκη τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ.

”Ἐδεήθην τοῦ προσώπου Σου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, ἐλέησόν με κατά τό λόγιόν Σου (Ψαλμ. ριη΄ 58).

Οἶδα, Κύριε, ὅτι σύ εἶ τῶν ἀγαθῶν τό ἀκρότατον, ἡ πηγή πάσης σοφίας καί δυνάμεως. Οἶδα ὅτι παρά σοί ἐστιν ἡ ζωή καί τό φῶς καί ὑπό σοῦ ζῶσι καί κινοῦνται πάντα τά ὄντα. Οἶδα ὅτι ὁ μένων ἐν σοί εὐδαίμων καί μακάριός ἐστιν καί ὅτι ὁ μή ἔχων μέρος μετά σοῦ κακοδαίμων τυγχάνει καί ἄθλιος, οἷός ἐστιν ὁ διάβολος καί οἱ δαίμονες.
Ἀλλ΄ ἵνα ὁ ἄνθρωπος μένῃ ἐν σοί, ἀνάγκη ἐστί λαβεῖν ἐπίγνωσιν σοῦ, διότι ἄνευ ἐπιγνώσεως ἀδύνατον συναφθῆναι τινά μετά σοῦ· ἐκεῖνος γάρ μένει παρά σοί, ὅστις φυλάττει καί τηρεῖ τά σά προστάγματα, ἀλλ’ οὐκ ἔστι φυλακή καί τήρησις ἐκεῖ ἔνθα ἐστίν ἄγνοια τοῦ προστάττοντος καί προσταττομένου. Διά τοῦτο τῆς σῆς ἐπιγνώσεως χρῄζομεν πρῶτον μεθ’ ἧς συνήνωται καί ἡ γνῶσις τοῦ νόμου σου. Ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος, ἐκ τῆς ἀπολύτου ἀγνοίας ἐρχόμενος καί μή γινώσκων καλόν ἤ κακόν, πῶς δύναται γνῶναί σε τόν ἀόρατον καί ἀκατάληπτον; Πῶς δύναται ὁ χοῦς κατιδεῖν καί κατανοῆσαι τό πνεῦμα; Ἐναντία γάρ ἀλήλλοις τυγχάνουσι καί ὅσῳ τό πνεῦμα γινώσκει τοσοῦτο ὁ χοῦς ἀγνοεῖ. Τότε δέ μόνον δύναται ὁ χοῦς λαβεῖν συνείδησιν καί ἐπιγνῶναί σε τόν ἀκατάληπτον καί ἀόρατον, ὅταν γίνῃ μέτοχος τοῦ σοῦ Πνεύματος. Ἐν σοί ἄρα ἐναπόκειται ἡ ἐκ τῶν ἄλλων ὄντων ἐπίγνωσις σοῦ.
Διά τοῦτο δέομαί σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ μου, ἐλέησόν με κατά τό μέγα σου καί πολύ ἔλεος καί ποίησον ἐν ἐμοί ἐκεῖνο, ὅπερ δύναται προσκολλῆσαί με μετά σοῦ καί διατηρεῖν τήν ἑνότητα ταύτην καί τήν προσκόλλησιν εἰς αἰῶνα τόν ἅπαντα ἀναπόσπαστον. Οὐ δύναμαι ἐκτός σοῦ εὑρεῖν καταφύγιον. Διά τοῦτο σοί προσπίπτω καί σέ ἐπικαλοῦμαι μεθ’ ὅλων τῶν τῆς ψυχῆς μου δυνάμεων. Ἐπισκέφθητί με καθ’ ὅν σύ γινώσκεις τρόπον καί φώτισον τό σκότος τῆς ψυχῆς μου τῆς ἀγνοούσης πάντα καί μηδέν δυναμένης. Ἐμφύτευσον ἐν αὐτῇ πίστιν στερεάν καί ἀκλόνητον καί ἀγάπην τελείαν καί ἀνυπόκριτον. Ἀποκατάστησον αὐτήν ἀνδρείαν καί θαρραλέαν, ὅπως οὐδέν φοβῆται, εἰμή μόνον σέ, τόν δυνάμενον θανατῶσαι καί ζωοποιῆσαι. Ἐπάκουσόν μου, Κύριε, διά τό ὄνομά σου τό ἅγιον καί μή ἐγκαταλείπῃς με ἐν τῇ ὀδυνηρᾷ ταύτῃ καί ἀθλίᾳ καταστάσει, ἐν ᾗ εὑρίσκομαι νῦν. Ποίησόν με δοῦλον ἄξιον τῆς μεγαλωσύνης σου καί τῆς ἀγαθότητός σου. Ἀμήν.

8. Ἡ ὑποταγή εἰς τόν Θεόν.

”Οὐχί τῷ Θεῷ ὑποταγήσεται ἡ ψυχή μου; παρ’ αὐτῷ γάρ τό σωτήριόν μου” (Ψαλμ. ξα΄ 2).

Σέ, ὦ Βασιλεῦ τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, ἀναγνωρίζω Κύριον καί Θεόν μου. Εἰς σέ κλίνω γόνυ καί ὑποτάσσομαι ὅλος ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας. Εἰς σέ μόνον ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή μου κολληθῆναι καί λατρεῦσαι πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῆς. Ἀθυμία καί θλῖψις καταλαμβάνει τήν ψυχήν μου ἐκ τῶν κακῶν, τά ὁποῖα κατέχουσι καί περιστοιχοῦσιν αὐτήν, ἀλλ’ ἐπιπλήττω καί ἐπιτάσσω αὐτήν, ὅπως ἐξ οὐδενός φοβῆται καί πτοῆται, ὡς ἔχουσα προστάτην, ἀντιλήπτορα καί ρύστην σέ, τόν ἐξουσιάζοντα καί μεταβάλλοντα τά πάντα. Φρίσσει ἡ ἄνανδρος καί δειλή τούς ἄνευ δυνάμεως ἀνθρώπους, ὡσεί εἶχον τήν δύναμιν καί κυριότητα, ἥν ἔχεις σύ. Ἀλλά καταστέλλω τόν φόβον καί τόν τρόμον αὐτῆς, δεικύων αὐτῇ τήν οὐτιδανότητα καί ἀνάγκην τῶν δοκούντων αὐτῇ φοβερῶν ἀνθρώπων. Ἐξ αὐτῶν ζητεῖ τιμάς καί δόξας, ὡσεί ἦσαν οὖτοι ἔνδοξοι καί τίμιοι παρά σοί, μή γινώσκουσα, ὅτι ἐξουδένωνται ὑπό σοῦ καί θεωροῦνται βδέλυγμα ἐνώπιόν σου, τοῦ συγκεντροῦντος πᾶσαν τιμήν καί δόξαν. Ἐκ τῶν μωρῶν καί ἀνοήτων ἀνθρώπων ζητεῖ ἔπαινον καί δικαιοσύνην, μή γινώσκουσα, ὅτι ὁ μή τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἔχων μεστός ἐστιν ἀνοίας καί μωρίας. Διά τοῦτο μέμφομαι καί ἐπιπλήττω αὐτήν διά τάς ψευδεῖς αὐτῆς τοιαύτας δόξας, εἴπως τῇ σῇ ἀντιλήψει μεταβληθῇ καί γίνῃ τοιαύτη οἵαν σύ βούλει. Ἀλλά οὐ παύσομαι, φωτιζόμενος διά τοῦ σοῦ φωτός, ἐλέγχειν τάς ψευδεῖς καί ὀπισθοδρομικάς αὐτῆς προλήψεις καί δόξας, μέχρις οὗ διά τῆς ἐπισκέψεώς σου ἐλευθερώσῃς με τῆς νοσηρᾶς ταύτης ψυχικῆς καταστάσεως καί ἐμβάλῃς ἐν ἐμοί τήν εἰς σέ τελείαν πίστιν, ἀνδρείαν καί πεποίθησιν ἐν πᾶσιν. Οὐ παύσομαι, Κύριε, διότι σύ ὑπάρχεις ὁ δοτήρ παντός καλοῦ καί ἀγαθοῦ καί ὁ ἐπικαλούμενος σέ οὐ καταισχυνθήσεται, ἀλλ’ ἕξει πᾶν δώρημα τέλειον ἐκ σοῦ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ, οὗτινος οἱ οἰκτιρμοί εἰσι μεγάλοι καί πολλοί.
Ὑποτάγηθι οὖν τῷ Θεῷ, ψυχή μου, καί ἔλπισον ἐπ’ αὐτόν τελείως, ὅτι παρ’ αὐτῷ εὑρήσεις τήν μακαριότητα καί τήν δικαιοσύνην, τήν ζωήν καί τήν ἀθανασίαν. Κλῖνον ἐνώπιον αὐτοῦ τόν αὐχένα μετά πάσης αὐταπαρνήσεως καί θυσίας καί ἐπικαλοῦ αὐτόν μετά πίστεως καί εὐλαβείας. Ἀφοσιώθητι αὐτῷ μεθ’ ὅλης σου τῆς ἰσχύος καί τῆς δυνάμεως καί καταφρόνησον πάντα τά τοῦ κόσμου τούτου πρόσκαιρα καί φθαρτά, ἅτινα δεδοίκασι καί πτοοῦνται οἱ ἄνανδροι καί δειλοί, οἱ ἐκλαμβάνοντες τά φαινόμενα ὡς ὄντα καί εἰς τά ὄντα μή πιστεύοντες. Ἐνδυναμοῦ ἐν αὐτῷ καί κραταιοῦ καταφρονοῦσα καί αὐτόν ἔτι τόν θάνατον τόν παρά τοῖς πολλοῖς καί ἀμαθέσι δοκοῦντα φοβερόν καί ἀλγεινόν, πεποιθυῖα ὅτι οὐδέν ἐντιμότερον, ἐνδοξότερον καί ὠφελιμώτερον τοῦ ὑπέρ τῆς ἀληθείας ἀποθανεῖν. Κατανόησον ὅτι αἱ καταφρονήσεις καί οἱ ἐμπαιγμοί τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου, δόξας, τιμάς καί στεφάνους ἐμποιήσουσί σοι ἐν καιρῷ τῷ προσήκοντι. Μνημόνευε ἀεί τοῦ μακαρίου Παύλου λέγοντος· ”εἴ περ συμπάσχομεν, ἵνα καί συνδοξασθῶμεν”, καί ὅτι αἱ θλίψεις καί αἱ στενοχωρίαι δοκιμάζουσι τούς τοῦ Θεοῦ δούλους, καί διά τοῦτο πάντες οἱ πατέρες ἡμῶν, οἱ πρό καί μετά Χριστόν, πολλάς καί μεγάλας βασάνους ὑπέμειναν ὑπό τῶν τοῦ πονηροῦ ὀργάνων.
Θάρρει καί πίστευε τέλος τελείως ἐπί τόν Θεόν τῶν πατέρων σου, τόν Κύριόν σου Ἰησοῦν, τόν τοῦ Θεοῦ Υἱόν, Ὧ ἡ δόξα, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις καί ἡ λατρεία εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

9. Ὁ ἀγαπήσας ἐν τελείᾳ ἀγάπῃ

”Κύριος βοηθός μου καί ὑπερασπιστής μου
καί ἐπ’ Αὐτῷ ἤλπισεν ἡ καρδία μου καί ἐβοηθήθην καί ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου καί τῷ θελήματί μου ἐξομολογήσομαι Αὐτῷ” (Ψαλμ. κζ΄ 7).

Σύ εἶ, Κύριε, ἡ δύναμις ἡ κραταιά καί ἰσχυρά, ἡ ἀληθής καί αἰώνιος. Ἐκτός σοῦ οὐδέν ἐστι πραγματικόν καί ἀληθές, εἰμή φαινόμενα, δοκοῦντα ὡς ὄντα καί τούς μή γινώσκοντας πτοοῦντα καί ταράσσοντα. Σύ εἶ ὁ δυνάμενος βοηθῆσαι καί ἐνδυναμῶσαι τούς ἀδυνάτους καί ἀσθενεῖς, καί ἐλευθερῶσαι αὐτούς ἐκ πάσης περιστάσεως καί ἀνάγκης. Σύ εἶ ὁ ὑποδεικνύων τήν ἐνέργειαν ἑκάστου ἀνθρώπου, ἐπικαλουμένου τό ὄνομά σου, καί φωτίζων αὐτόν νοεῖν καί πράττειν κατά τό σοί εὐάρεστον.
Ἐπεί οὖν σύ εἶ τό ὄντως ἀγαθόν, ἐμοί τε καί πᾶσι τοῖς πιστεύουσι τό ὄνομά σου, διά τοῦτό σοι προσπίπτω καί σέ ἱκετεύω, ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας, ἐπιλάμψαι ἐν τῇ διανοίᾳ μου τό φῶς τῆς σῆς θεογνωσίας, καί κραταιῶσαι τήν ψυχήν μου, ὥστε ποιεῖν ἐν πᾶσι τό θέλημά σου μετά πάσης αὐταπαρνήσεως καί θυσίας. Ἐπικαλοῦμαι τό θεῖον καί ἅγιόν σου ὄνομα, ὅπως μή παραβλέψῃς ἄνθρωπον πένητα καί πτωχόν, ἀσθενῆ καί ἀδύνατον, ἀλλ’ ἐπισκεφθῇς ἐμέ τόν ἄθλιον κατά τό μέγα σου ἔλεος, καί ἐκχύσῃς τήν χάριν τοῦ Παναγίου σου Πνεύματος· ἐλεήσας δέ ἕξεις με δοῦλον πιστόν πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, ὑμνοῦντα καί δοξολογοῦντά σε νυκτός καί ἡμέρας. Ναί, Κύριέ μου Ἰησοῦ, οὐ παύσομαι δοξολογεῖν τό ὄνομά σου τό ἅγιον· διότι σύ ἠλευθέρωσάς με ἐκ τῆς ψυχοφθόρου καί θανατηφόρου ἀγνοίας, ἥτις ἐπιπολάζει ἐφ’ ὅλου σχεδόν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἐγώ ἀνάξιος ἦν τῆς τοιαύτης μεγάλης εὐεργεσίας· ἀλλ’ ἡ σή ἀγαθότης ηὐδόκησε γνωρίσαι μοί σε τόν ἐλευθερωτήν μου καί Σωτῆρα, ἵνα ὑμνῆται καί ὑπερυψοῦται τό ὄνομά σου εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Πῶς δύναμαι μή εὐχαριστεῖν καί δοξάζειν σε, τόν ἀποθανόντα τόν ἀλγεινότερον καί ἀτιμώτερον θάνατον διά τήν ἡμετέραν ζωήν; Πῶς δύναμαι μή ἀνυμνεῖν σέ, τόν δεσμεύσαντα τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου διάβολον, δι’ οὗ πάντες κατήλθομεν εἰς τόν ᾅδην; Πῶς δύναμαι μή αἰνεῖν σέ τόν ἀναστάντα τριήμερον καί διά τοῦ θανάτου σου συναναστήσαντα πάντας ἡμᾶς τούς ἀποθανόντας ψυχῇ τε καί σώματι; Πῶς δύναμαι μή δοξολογεῖν σέ τόν ἐκ μέσου τῶν μαθητῶν σου ἀναληφθέντα εἰς τούς οὐρανούς, καί ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός καθεσθέντα, καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς ἡμᾶς ἐξαποστείλαντα; Οὐ δύναμαι, Κύριέ μου Ἰησοῦ, οὐδόλως δύναμαι σιωπᾶν καί μή ἀνυμνεῖν σέ τόν αὐτόκαλον Λόγον, τήν ζωήν ἡμῶν καί τό φῶς, τόν μόνον Σωτῆρα καί εὐεργέτην, τόν ἀγαπήσαντα καί ἀγαπῶντά με τελείαν ἀγάπην. Ναί, Κύριε Σῶτέρ μου Ἰησοῦ, σέ δοξολογῶ καί σέ ἀνυμνῶ ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας.

10. Ἡ ἀποφυγή τῆς ἀποστασίας.

”Θεόν τόν γεννήσαντά Σε ἐγκατέλιπες, καί ἐπελάθου Θεοῦ τοῦ τρέφοντός Σε” (Ψαλ. λβ΄ 18).

Σύ εἶ, Κύριε ὁ Θεός μου, ἡ ἀρχή τῶν ἀρχῶν καί ὁ Κύριος τῶν κυρίων, ὁ Βασιλεύς τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, ἡ πηγή πάσης δυνάμεως καί πάσης σοφίας. Σύ ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι τόν ἄνθρωπον παρήγαγες καί ὥρισας γενέσθαι αὐτόν κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν καί ἐγνώσθης αὐτῷ καί ὡδήγησας αὐτόν τήν εἰς εὐθεῖαν καί ἀπλανῆ ὁδόν, τήν εἰς τήν βασιλείαν σου ἄγουσαν. Σύ παραπεσόντα ἀνέστησας καί ἀνεγέννησας αὐτόν διά τοῦ Πνεύματός σου τοῦ Ἁγίου, σύ ἐποίησας καί ποιεῖς πάντα πρός σωτηρίαν καί τελείωσιν αὐτοῦ. Ἀλλ’ αὐτός ἀφῆκε φεῦ. σέ τόν μόνον εὐεργέτην καί λυτρωτήν αὐτοῦ καί ἐπορεύθη ὀπίσω τοῦ δολίου δράκοντος καί τῶν πονηρῶν αὐτοῦ ἐπιθυμιῶν. Ἐπελάθετο σοῦ τοῦ καί τήν ἰδίαν ζωήν μή φεισθέντος ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας καί ζωῆς αὐτοῦ καί ἐκολλήθη ὀπίσω ἐκείνου, ὑφ’ οὗ καί τῆς ζωῆς ἐστερήθη. Ἐγκατέλιπε σέ, τόν δοτῆρα τῆς ζωῆς, καί προσελάβετο τόν χορηγόν τοῦ θανάτου. Ἠγνόησε σέ, τόν οὐρανοῦ καί γῆς ποιητήν, καί τυφλῶς ὑπήκουσεν εἰς τήν φωνήν τοῦ ἀποστάτου καί ὑπό σοῦ κρημνισθέντος Σατανᾶ. Ὁποῖον δέ θησαυρόν ἀπώλεσε καί ὁποίους γόους ἐπί θλίψεσιν ἐκληρονόμησεν ὅλως ἀγνοεῖ καί διά τοῦτο ὑπνώττει τόν τῆς ἀναισθησίας ὕπνον μέχρις οὗ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἀνωφελῶς καί ματαίως καταλήψονται αὐτόν οἱ στόνοι καί οἱ ὀδυρμοί τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς. Ἀλλ’ οὐχ ὑπάρχουσι τότε, οὐχ ὑπάρχουσιν ἔλεος καί οἰκτιρμοί, ἔσεται ἡμέρα ἐκδικήσεως καί ἀνταποδόσεως ἀνθ’ ὧν οὐχ ὑπήκουσε τῆς φωνῆς σου καί ἐπορεύθη ὀπίσω σου ποιῆσαι πάσας τάς ἐντολάς σου καί τά παραγγέλματά σου. Ἀλλ’ ὅπως μή δοκιμάσωμεν, Κύριέ μου, τά τῆς ἡμέρας ἐκείνης θλιβερά καί δεινά, κατάπεμψον νῦν πλουσίαν τήν χάριν σου καί τό ἔλεός σου καί ὁδήγησον ἡμᾶς εἰς τήν εὐθεῖάν σου τρίβον δι’ ὅλων ἐκείνων τῶν μέσων, τά ὁποῖα σύ μόνος γινώσκεις ὅτι δύνανται μεταβαλεῖν τήν πονηράν καί στρεβλήν ἡμῶν φύσιν καί θέλησιν.

11. Ἡ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ καύχησις.

”Ἐμοί δέ μή γένοιτοκαυχᾶσθαι, εἰμή ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ” (Γαλάτ. στ΄ 14).

Κύριέ μου Ἰησοῦ, τάς ἐμάς καυχήσεις παραβάλλων καί συγκρίνων πρός τήν τοῦ θείου Παύλου καύχησιν εὑρίσκω αὐτάς ἀφισταμένας ἀλλήλων καί ἀντικειμένας ἐκ διαμέτρου. Ἐκεῖνος γάρ ὁ τρισμακάριστος πρός Γαλάτας γράφων, μετά παρρησίας περί τῆς ἐν σοί καυχήσεως αὑτοῦ ἀπεφαίνετο ὁλοψύχως, ὅπως μή δοκιμάσῃ ποτέ ἐν τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ ἀλλοτρίαν τοῦ σοῦ σταυροῦ καύχησιν· ἐγώ δέ ὁ ἄνους καί μωρός, καυχῶμαι φεῦ. ἐν ταῖς ἀνοησίαις καί μωρίαις μου, ἅς οἴομαι σοφίαν καί ὀξύνοιαν. Ἀλλ’ αἱ ἀντίθετοι αὗται καυχήσεις ἐναντίας ἔχουσι καί τάς αἰτίας, τό ἐκ σοῦ δολονότι φωτιστικόν φῶς καί τό ἐκ τοῦ διαβόλου σκοτιστικόν σκότος· καί ἐκεῖνο μέν πληροῦν τήν διάνοιαν τοῦ θείου Παύλου, ἐδείκνυεν αὐτῷ τό ἀληθές, δι’ ὅ ἔδει αὐτόν μεγαλύνεσθαι καί καυχᾶσθαι· τοῦτο δέ σκοτίζον καί διαστρέφον τάς φρένας τάς ἐμάς ποιεῖ με ἐπαίρεσθαι καί καυχᾶσθαι, δι’ ἅ ἔπρεπεν αἰσχύνεσθαι καί πτήσσειν. Ὁ Παῦλος ἐγίνωσκε καλῶς τήν εὐτέλειαν καί μηδαμινότητα τοῦ ἀνθρώπου, καί διά τοῦτο ”ἔκτρωμα” καλεῖ ἑαυτόν καί ”ἁμαρτωλόν πρῶτον” · ἐγώ δέ ὅλως ἀγνοῶν τήν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου καί μάλιστα τήν ἐμήν, δοξάζω περί αὐτοῦ, καί πρό πάντων περί ἐμαυτοῦ, μεγάλα φεῦ. καί ὑψηλά, ὁ καί τῆς μυίας καί τοῦ σκώληκος κατώτερος. Μυρίας περιστάσεις μοι πέμπεις, ὅπως μέ φωτίσωσι περί τῆς οὐτιδανότητός μου καί ἀθλιότητος· ἀλλά τό ἐνυπάρχον σκότος ὑπερισχύει καί οὐκ ἀφίησί με ἰδεῖν καί ἐπιγνῶναι τήν ἀναξιότητα καί ἀφροσύνην μου. Ἡ ἀσθένεια καί χαύνωσις τοῦ σώματός μου, τό νωθρόν καί ἐπιλανθανόμενον τοῦ νοός μου καί ἡ περί τά καλά καί ὠφέλιμα ἀνικανότης μου, εἰ καί πολλάκις καθίστανταί μοι γνωστά, οὐκ ἐξισχύουσιν ἐν τῇ ψυχῇ μου τήν ἀληθῆ τῆς μηδαμινότητός μου ἰδέαν καί γνῶσιν.
Τοιοῦτος οὖν ὤν, ποθεινέ καί γλυκύτατέ μοι Ἰησοῦ, οὐ δύναμαι ὑπηρετῆσαι τήν βουλήν καί τό θέλημά σου τό ἀγαθόν καί τέλειον· διά τοῦτο, δέομαί σου, ἐπίσκεψαι τήν ἀσθένειάν μου καί ρῦσαί με ἐκ τοῦ τοιούτου φοβεροῦ καί ὀλεθρίου δεσμοῦ, ἵνα εὐλογῶ σε καί ὑπερυψῶ σε εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Εὐσεβίου Ματθοπούλου