Προσευχές Αυτοτελείς

Ἐπί ὡρισμένων ζητημάτων, πού ἀφοροῦν εἰς τήν μόρφωσιν χριστιανικοῦ χαρακτῆρος, συνέτασσε καταλλήλους ὁδηγίας πρός καταπολέμησιν τῶν σχετικῶν ἐλαττωμάτων, καί εἰς τό τέλος τούτων παρέθετε προσευχάς, ὡς αἱ ἀκόλουθοι. Αἱ ἐπιγραφαί εἶναι τοῦ π. Εὐσεβίου.

1. Ὁ θέλων νά μορφωθῇ κατά Χριστόν πῶς νά ἐργάζεται.

Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, σύ ὅστις εἴπας, ὅτι ”τά ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις δυνατά ἐστι παρά τῷ Θεῷ”, καί ὅτι ”χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθαι ποιεῖν οὐδέν”, ἀντιλήφθητι τῆς ἀδυναμίας καί ἀσθενείας ἡμῶν καί δός ἡμῖν τήν χάριν σου, ἵνα ὑπερπηδήσαντες πᾶσαν δυσκολίαν ἀφιερωθῶμεν ὁλοκλήρως εἰς σέ, τόν Κύριον καί Θεόν ἡμῶν, τόν ἐξαγοράσαντα ἡμᾶς ἐκ τοῦ θανάτου διά τοῦ τιμίου σου αἵματος. Ἰησοῦ, παντοδύναμε καί ἀπειράγαθε, μή βδελυχθῇς ἡμᾶς διά τάς πολλάς ἡμῶν ἀνομίας καί ἁμαρτίας, ἀλλά μνησθείς τοῦ πλουσίου ἐλέους σου καί τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐπιδαψίλευσον ἐφ’ ἡμᾶς τάς χάριτάς σου, ἵνα περιφρονήσαντες πάντα τά σκιώδη καί τόν ἐν ἡμῖν παλαιόν ἄνθρωπον σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις, κατασταθῶμεν σκεύη τίμια τῆς δόξης τοῦ μεγάλου ὀνόματός σου. Ναί, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δόξα καί καύχημα τοῦ ἀνάρχου καί τελείου Πατρός σου καί τῆς Παναγίας μητρός σου, ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων σου· ὅπως καθαρθέντες ἀπό πάσης κηλῖδος, καί τό Πνεῦμα σου τό Ἅγιον ἔχοντες ἐν ἡμῖν, δοξάζωμεν ἀξίως καί τιμῶμεν τό πανάγιον ὄνομά σου, νῦν καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

2. Ὁ κατεχόμενος ὑπό τῆς μισητῆς τῷ Θεῷ φιλοδοξίας πῶς πρέπει νά ἐργάζεται πρός ἐξάλειψιν αὐτῆς.

Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἡ ζωή, τό φῶς, καί ἡ δόξα τοῦ κόσμου, διάνοιξον ἡμῶν τόν νοῦν καί τήν καρδίαν, ὅπως ἴδωμεν καί γνωρίσωμεν ὅτι σύ μόνος προωρίσθης πρό τῶν αἰώνων εἰς δόξαν καί ἔπαινον ἡμῶν· καί ὅτι πᾶσα ἄλλη δόξα, ἥτις δέν πηγάζει ἐκ σοῦ, εἶναι καταισχύνη καί ἀτιμία. Ἰησοῦ, τό λαμπρόν ὄνομα καί πρόσωπον, δι’ οὗ εὗρε χάριν καί διαλλαγήν ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, χαρίτωσον καί ἡμᾶς, δι’ οὗ τρόπου σύ οἶδας, ἵνα, ἀπαλλαγέντες τοῦ μυσαροῦ τῆς φιλοδοξίας πάθους, ζητῶμεν καί ποθῶμεν τήν σήν μόνον δόξαν, ἥτις κατά τήν δικαιοσύνην σου γίνεται καί ἡμῖν τιμή καί δόξα αἰώνιος. Ἰησοῦ, ὁ γενόμενος ἄνθρωπος καί ἰδών ἐκ τοῦ πλησίον καί διά τῆς πείρας τάς ἀνθρωπίνους ἀδυναμίας, μείνας ὅμως ἀνίκητος καί ἀμόλυντος ὑπό τῆς ἁμαρτίας, γινώσκεις τήν ἀσθένεια ἡμῶν καθ’ ὅλον τό βάθος αὐτῆς καί τό πλάτος, ὅτι ἀδυνατοῦμεν ἀφ’ ἑαυτῶν καί τό ἐλάχιστον πάθος νεκρῶσαι· διά τοῦτό σε καθικετεύομεν, ἐξ ὅλης ἡμῶν τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας, νά ἐξαλείψῃς, δι’ οὗ τρόπου σύ οἶδας, ἐκ τῆς ψυχῆς ἡμῶν τό μισητόν τοῖς ὀφθαλμοῖς σου πάθος τῆς φιλοδοξίας, ἵνα καθαρθέντες ἐξ αὐτοῦ λατρεύσωμέν σε, τόν ἐλευθερωτήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν μετά καθαρᾶς καί ἀκαταγνώστου συνειδήσεως, εἰς αἰῶνας αἰώνων. Ἀμήν.

3. Περί δουλείας καί ἐλευθερίας τῆς ψυχῆς.

Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ὁ γενόμενος ἄνθρωπος καί σταυρωθείς διά τήν ἐκ τοῦ διαβόλου καί τῶν παθῶν ἀπαλλαγήν καί ἐλευθερίαν ἡμῶν, ἰδέ τήν τυραννίαν καί τήν θλῖψιν, ἥν δοκιμάζομεν ἐκ τοῦ ἀρχιληστοῦ καί ἀνθρωποκτόνου διαβόλου καί τῶν παθῶν ἡμῶν, καί ἐλευθέρωσον ἡμᾶς σπλαγχνισθείς τό πλάσμα τῶν χειρῶν σου. Ἰησοῦ, ἀρχιστράτηγε καί πορθητά τῆς λεηλασίας τοῦ ἅρπαγος καί παμπονήρου διαβόλου, ἔκτεινον τήν χεῖρα σου τήν κραταιάν καί πάντα δυναμένην καί ἀνάστησον ἡμᾶς νεκρούς καί τεθαμμένους ὄντας ὑπ’ αὐτοῦ καί τῆς ἁμαρτίας. Ἰησοῦ, δόξα καί καύχημα τῶν Ἀποστόλων, τῶν Προφητῶν καί τῶν Μαρτύρων, δοξάσθητι καί ἐν ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς καθαρίσας ἡμᾶς ἐκ πάσης ἀκαθαρσίας καί ἀνομίας ἐμφωλευούσης ἐν τῇ ἐσκοτισμένῃ ἡμῶν ψυχῇ, ἵνα κτησάμενοι τήν ἐλευθερίαν τῆς ψυχῆς ἀφιερωθῶμεν ὁλοκλήρως σοί, τῷ Σωτῆρι ἡμῶν, καί ἀνυμνολογῶμεν τό ὑπερύμνητον καί ὑπερένδοξον ὄνομά σου εἰς αἰῶνα τόν ἅπαντα. Ναί, Κύριε καί Δέσποτα, ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων τῆς σῆς ἀγαθότητος, ὅτι δοῦλοί σού ἐσμεν καί ἔργα τῶν χειρῶν σου καί τήν ἐν σοί ὑποταγήν κατά πρόθεσιν προειλόμεθα ἐξ ἀρχῆς καί ἐν τῇ κραταιᾷ σου σκέπῃ ἐπιποθοῦμεν νά ζήσωμεν αἰωνίως. Ἀμήν.

4. Ὁ Χριστός ἐστι τό ἀγαθόν ἡμῶν.

Ἰησοῦ, Βασιλεῦ καί Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, τό ἄκρον καί τέλειον ἀγαθόν πάσης τῆς λογικῆς καί νοερᾶς κτίσεως, διάνοιξον διά τήν ἀγαθότητά σου καί τήν εὐσπλαγχνίαν τόν νοῦν ἡμῶν καί τήν καρδίαν, ὅπως ἴδωμεν καί γνωρίσωμέν σε ὡς τοιοῦτον ἀγαθόν, ὁποῖον καί εἶσαι, καί προσκολληθῶμεν εἰς σέ δι’ ὅλων τῶν ψυχικῶν ἡμῶν δυνάμεων· εἰς τοῦτο γάρ ἐπλάσθημεν ὑπό σοῦ καί εἰς τοῦτο κελευόμεθα ὑφ’ ὅλης τῆς θείας σου Γραφῆς. Ἀλλ’ οὐδέν ἡμεῖς ἀφ’ ἑαυτῶν δυνάμεθα ἄνευ τῆς σῆς ἀντιλήψεως. Διά τοῦτο εἰς σέ καί μόνον ἐλπίζομεν καί τά σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν σου θερμῶς παρακαλοῦμεν, ὅπως εἰσακούσῃς τῆς δεήσεως τῶν ἀναξίων ἱκετῶν σου. Γινώσκομεν, Ἰησοῦ παντοδύναμε καί ἀπειράγαθε, ὅτι οὐτιδανοί καί ἀνάξιοι τοῦ ἐλέους σου καί τῆς ἀπείρου σου ταύτης εὐεργεσίας ἐσμέν, ὅτι ἐν ἁμαρτίαις ἐγεννήθημεν καί τά πονηρά ἐνώπιόν σου ἐπεθυμήσαμεν καί ἐπράξαμεν, καί ἡ ἀθλία ἡμῶν ψυχή γέμει ἤδη ἀκαθαρσιῶν σφόδρα μισητῶν ἐν ὀφθαλμοῖς σου, ἀλλ’ οἴδαμεν πάλιν ὅτι τό ἔλεός σου καί ἡ εὐσπλαγχνία σου δέν ἔχουσι ὅριον καί διά τοῦτο ἔχυσας καί τό πολύτιμόν σου αἷμα, ὅπως καταστήσῃς ἡμᾶς εὐδαίμονας καί μακαρίους.
Δεόμεθά σου οὖν, μή παρίδῃς τήν ἐξ ἀκαθάρτου καρδίας καί ρυπαρῶν χειλέων προσφερομένην σοι δέησιν, ἀλλ’ ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων σου, καί γενοῦ τῆς ψυχῆς ἡμῶν ζωή καί φῶς καθαρίσας αὐτήν ἐκ τῶν μισητῶν ἐνώπιόν σου ἐπιθυμιῶν, ἵνα καθαρισθέντες καί ἐλλαμφθέντες προσκολληθῶμεν ὁλοκλήρως καί αἰωνίως εἰς σέ, ὅτι σύ προωρίσθης πρό τῶν αἰώνων ἀγαθόν ἡμῶν, καί ἀγαπήσωμέν σε ἀγάπην ἄπειρον καί τελείαν καί χαίρωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

5. Περί προσευχῆς.

Θεέ καί Κύριε τοῦ ἐλέους, γενοῦ ἵλεως ἐπί τῷ πλήθει τῶν ἀσεβειῶν καί ἀνομιῶν ἡμῶν καί καθάρισον τήν ἀκάθαρτον καί δυσώδη ἡμῶν καρδίαν, ἵνα, ἐλευθερωθέντες ἐκ τῶν πονηρῶν καί βεβήλων ἐπιθυμιῶν, προσφέρωμεν ἐνώπιόν σου τάς εὐχάς ἡμῶν καί δοξολογίας μετά τῆς πρεπούσης εὐλαβείας καί κατανύξεως· διότι ὡς ἔχομεν νῦν, σέ παροργίζομεν μᾶλλον προσευχόμενοι ἤ σέ εὐχαριστοῦμεν. Ναί, εὐσπλαγχνικώτατε Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἀναξίων δούλων σου καί μή παραβλέψῃς ἡμᾶς διά τό αἶσχος τῆς ἀκαθάρτου ἡμῶν καρδίας, ὅτι ἐν ἀγνοίᾳ ἡμῶν ἐμόλυνεν ἡμᾶς ὁ ἐχθρός σοῦ καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καί ἀφ’ ἑαυτῶν δέν δυνάμεθα νά πράξωμέν τι, ὥστε νά εἶναι ἀρεστόν ἐνώπιον τῆς σῆς ἀπείρου δόξης. Τότε δέ καί μόνον θά δυνηθῶμεν, ὅταν χορηγήσῃς ἡμῖν πλούσιον τό ἔλεός σου καί τήν χάριν σου ἄφθονον καί ἀνακαινίσῃς ἡμᾶς κατά τήν θείαν σου βουλήν καί καταστήσῃς τάς ψυχάς ἡμῶν ἀπροσβλήτους ὑπό τοῦ ἐχθροῦ. Οὕτω, πανάγαθε Βασιλεῦ, θά δυνηθῶμεν νά σέ εὐχαριστῶμεν καί νά σέ δοξολογῶμεν ἀκατακρίτως είς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

6. Περί θυμοῦ.

Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ὁ πραΰς καί ταπεινός τῆ καρδίᾳ, κατάπεμψον κατά τό μέγα καί πλούσιον ἔλεός σου καί ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν τό πνεῦμα τῆς εἰρήνης καί τῆς πραότητος, ἵνα εἰρηνεύοντες ἐκ τοῦ κακίστου πάθους τοῦ θυμοῦ, μνημονεύωμεν ἀεί τοῦ ἐνδόξου καί φοβεροῦ ὀνόματός σου μετά καρδίας γαληνιώσης. Ἰησοῦ, τό ἀρνίον τό ἄκακον, τό προσφερόμενον ἐνώπιον τοῦ οὐρανίου Πατρός θυσία ὑπέρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καί ἀχρείων, ἐπάκουσον ἡμῶν ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ δεομένων σου καί ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἐκ τοῦ φοβεροῦ τοῦ θυμοῦ πάθους, διότι ἀπολλύμεθα ἐξ αὐτοῦ καί δέν δυνάμεθα ποτέ νά ἀφιερωθῶμεν εἰς τήν ἀγάπην σου καί είς τό θέλημά σου τό ἅγιον, ἐνόσω ὑπό τοῦ πάθους τούτου κατεχόμεθα. Ἰησοῦ, ἀνεξίκακε, ὁ ἐπί τοῦ σταυροῦ ὑπέρ τῶν σταυρωσάντων σε πρός τόν οὐράνιόν σου Πατέρα προσευχόμενος, ποίησον καί ἡμᾶς τοιούτους, ὥστε νά προσευχώμεθα ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων καί κακοποιούντων ἡμᾶς, ἵνα οὕτω γενώμεθα μιμητές σου, καί δοξάζεται καί δι’ ἡμῶν τό Πανάγιον ὄνομά σου νῦν καί ἀεί καί είς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

7. Ἰησοῦν Χριστόν κατέχοντες, τά πάντα κατέχομεν.

Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, τέλειον καί πάντερπνον ἀγαθόν. Ὅστις καθιστᾷς μακαρίαν καί πανευδαίμονα τήν ἀγαπῶσάν σε ψυχήν, ποίησον καί ἡμᾶς τοιούτους, ὥστε νά σέ ἀγαπήσωμεν τελείαν ἀγάπην, καί νά συναφθῶμεν μετά σοῦ δεσμῷ ἀδιαρρήκτῳ. Σέ καθικετεύομεν, Ἰησοῦ πολυεύσπλαγχνε καί πολυέλεε, χάρισε καί ἡμῖν τήν χάριν ταύτην, ἵνα χαίρωμεν καί εὐφραινώμεθα ἐν τῇ κατανοήσει καί θεωρίᾳ τῶν ἀρετῶν σου καί τῆς δόξης σου. Ἰησοῦ, ἀγαθέ καί ποθητέ, γινώσκομεν, ὅτι σέ μόνον ἔχοντες, κατέχομεν πάντα, καί ὅτι ἡ μακαριότης ἡμῶν ἐν σοί μόνῳ ὑπάρχει· ἀλλ’ ὅτι ἀφ’ ἑαυτῶν δέν δυνάμεθα νά θεωρήσωμεν τήν δόξαν σου οὐδέ νά προσκολληθῶμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ σου· Διά τοῦτο σέ καθικετεύομεν ἐξ ὅλης ἡμῶν τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδίας, ἵνα καθαρίσῃς ἡμᾶς ἐκ τῶν πολλῶν καί ποικίλων ἀνομιῶν καί παθῶν καί νά ἐμφανίσῃς ἡμῖν τήν δόξαν σου τήν τερπνήν καί ἐρατεινήν, ὅπως αἰχμαλωτισθῇ ὀπίσω σου ἡ καρδία ἡμῶν καί ἡ διάνοια, καί ὅπως ἐντρυφῶμεν ἐν σοί τῷ μόνῳ καί ἄκρῳ ἀγαθῷ, πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, ὑμνοῦντες καί εὐλογοῦντες τήν δόξαν σου εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

8. Χριστός ἐστιν ἡ ζωή ἡμῶν.

Οὐράνιε Πάτερ, ἡ ἀρχή καί ἡ αἰτία πάντων τῶν ὄντων, οὐρανίων τε καί ἐπιγείων, ὁ τόν Υἱόν σου τόν μονογενῆ καί ἀγαπητόν παραδώσας εἰς θάνατον, ἵνα ἐπαναφέρῃς τούς πεπτωκότας ἡμᾶς εἰς τήν ἀθανασίαν καί μακαριότητα, προσέλκυσον ἡμᾶς εἰς τόν ἀγαπητόν σου Υἱόν, ἵνα ὁλοψύχως προσκολληθῶμεν αὐτῷ· ὅτι οὐδείς δύναται ἐλθεῖν πρός αὐτόν καί προσκολληθῆναι, ἐάν σύ ὁ οὐράνιος Πατήρ μή προσελκύσῃς αὐτόν. Οὕτως ἀπεφάνθη ὁ ἀληθής Λόγος, ὁ ἀγαπητός σου Υἱός. Δεόμεθά σου οὖν, παντευλόγητε καί πανεύσπλαγχνε Πάτερ, ἐπάκουσον τῆς δεήσεως ἡμῶν, ὅτι ἄνευ τῆς σῆς ἀντιλήψεως καί βοηθείας εἴμεθα ὄντα ἀπολωλότα. Σοῦ δέ ἀντιληφθέντος, ἡμεῖς γινόμεθα ἐξ ἁμαρτωλῶν δίκαιοι, ἐξ ἀκαθάρτων καθαροί, ἐξ ὀλιγοπίστων πλήρεις πίστεως, ἐκ λυπουμένων χαροποιοί. Ναί, Πανάγιε Δέσποτα, ἐπάκουσον ἡμῶν κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους σου, ὅπως εὐάρεστοι καί δόκιμοι γενόμενοι ἐνώπιόν σου, δοξάζωμέν σε ὁσίως καί ἀμέμπτως πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, ὅτι σοί πρέπει ἡ δόξα, ἡ τιμή, ἡ προσκύνησις καί ἡ λατρεία καί τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καί τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ σου Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Εὐσεβίου Ματθοπούλου